تعریف معماری اکولوژیک (اهداف و عناصر تأثیر گذار در ساختمان)

تعریف معماری اکولوژیک

اکولوژی (بوم شناسی) علم جامع نگر که به مطالعه موارد و وابستگی واکنش متقابل نظام های جاندار و بی جان کره زمین میپردازد. همچنین با توجه به اینکه ساختمانها با استفاده از سامانه فوق پویا که شامل فن کویل، شوفاژ و کولر آبی می باشد بخشی از مصرف کنندگان سوخت های فسیلی وهمچنین تولیدکننده های مهمی از گازهای گلخانه ای محسوب می شوند، معماری اکولوژی با در نظر گرفتن شرایط آب وهوایی مختلف سه روش پویا، ایستا و فوق ایستا جهت ایجاد آسایش حرارتی مورد استفاده معماران در طراحی قرار می گیرد.

اهداف معماری اکولوژی

هدف از معماری اکولوژیک کاهش آسیب بر روی محیط و منابع انرژی و طبیعت است که شامل قوانین زیر میباشد.

• کاهش مصرف منابع غیر قابل تجدید
• حفظ و استفاده از محیط طبیعی
• حفظ و ذخیره انرژی در ساختمان

بررسی سامانه های معماری  اکولوژی با استفاده از منابع تجدیدپذیر:

در روشهای فوق پویا و پویا نقش معمار مکان یابی تجهیزات و اتصالات آن به ساختمان می باشد. در سامانه پویا منابع مورد استفاده کلکتورهای آبگرم خورشیدی و سیستم های فتوولتائیک در سیستم ایستا بام آبی، فضای گلخانه ای(فضای خورشید) و دیوار ترومب در سیستم فوق ایستا شرایط اقلیمی، سایبانها، فرم و بازشوها می باشد. در معماری اکولوژیک منبع تغذیه انرژی های تجدیدپذیر مانند آب، باد، انرژی گرمایی زمین، جریان های اقیانوسی، زیست توده ها و خورشید می باشند که به سامانه های حرارتی به طور طبیعی کمک می کنند.

روشهای ایجاد آسایش حرارتی در سامانه های ایستای تجدیدپذیر خورشیدی:

سامانه پویا: بیشترین منبع تغذیه خورشید می باشد که از سیستمهای فتوولتائیک و کلکتورهای آبگرم خورشیدی استفاده می شود و نقش عمده معمار در جانمایی سیستم و اتصالات آن می باشد.

                                                                                                       فتوولتائیک (تأمین برق)

                                                                                          کلکتور خورشیدی آیگرم مصرفی

سامانه ایستا: بیشترین منبع تغذیه خورشید می باشد که از سیستمهای دیوار ترومب، بام آبی و فضای گلخانه ای (فضای خورشیدی) استفاده می شود و نقش معمار در طراحی عناصر آن می باشد.

                                                                      فضای خورشیدی+دیوار ترومب+دریچه

                                                                           به صورت جذب غیر مستقیم

سامانه فوق ایستا: بیشترین منبع تغذیه خورشید می باشد و معمار در طراحی، ساختمان را به عنوان عنصر و یا سیستمی از آسایش حرارتی با در نظرگرفتن جهت گیری بنا، تناسبات، اندازه پنجره ها و …  استفاده می نماید.

• کشیدگی بنا در راستای محور شرقی_غربی
• استفاده از فرم آیرودینامیک
• استفاده از فضای سبز طبقاتی
• استفاده از سایبان
• استفاده از پوشش گیاهی بر نما
• استفاده از مصالح بومی

جهت مطالعه بیشتر اینجا کلیک نمایید.